Beide televisiestations waren met een afzonderlijke ploeg vanuit de hoofdstad naar Gobabis afgereisd. Het liefst blijven de tv-stations in de hoofdstad, net als in Nederland, dus dit wordt wel als een zeer bijzondere gebeurtenis beschouwd.
En de gemeente van Gobabis verwacht dat ze na de uitzendingen bedolven zullen worden onder de reacties en verzoeken om dvd’s.

Hoe gaat het nu verder? Ons werk zit erop. Het project wordt afgesloten. De gemeente Smallingerland gaat volgende week met de gemeente Gobabis naar Pretoria. Daar worden beide films vertoond op een bijeenkomst van de Zuidafrikaanse en Namibische steden die een stedenband met een Nederlandse stad hebben.
Maar uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat de films niet bij de ministeries blijven liggen, maar dat ze in de townships vertoond zullen worden. Of dat gebeurt, dat zal de toekomst leren.

Swanhilde de Jong

Hanneke Hultink deed de publiciteit voor het Nederlandse publiek en had voorgesteld om het project aan te melden voor de NHL Academy Award. We werden genomineerd door de NHL-commissie en daarna mochten studenten en medewerkers vorige week 3 dagen lang stemmen. Hanneke, Jeannet, Patrick, Michel en Anne hebben druk gelobbyd: kaartjes en posters ophangen, mensen aanspreken en hen ter plekke laten stemmen. Het heeft gewerkt: we hebben gewonnen!

We zijn er erg blij mee, natuurlijk. Het is toch een soort erkenning van waar we mee bezig zijn geweest: vergroten van maatschappelijk bewustzijn van de NHL studenten en een kleine bijdrage leveren aan het oplossen van het HIV/Aids vraagstuk in Namibië. De eindpresentatie die na de uitreiking van de Award plaatsvond, was druk bezocht, met een inleiding van Diane Keijzer, lid van het College van Bestuur.
Het werk zit er bijna op in Nederland. De website wordt nog bijgehouden, en het projectverslag moet nog worden geschreven.

Maar in Namibië is komende vrijdag, 13 juni de première van DVD.
Inmiddels zit ik er al een paar dagen. Het is hier ’s nachts koud, overdag stralend en weer verbaas ik me erover hoe het hier gaat. De communicatie is toch anders dan bij ons. Wij zijn zo gewend om iedereen altijd en overal te bellen, e-mailen, noem maar op. In Nederland heb ik een paar keer vanuit Gobabis een mailtje gekregen. De minister van Health komt waarschijnlijk op de première van aanstaande vrijdag, en ik hoorde ook dat alles ‘under control’ is. Tja dat kan van alles betekenen. Ik word dan altijd wat onzeker, komt het wel goed? Dat gevoel heb ik hier heel vaak gehad, het is altijd goedgekozen, maar toch.

Maar het komt goed, al moet er nog heel wat geregeld worden. Zo zag ik vanmiddag alvast de speech van de Minister, geschreven door iemand van hier. Ik hoorde ook dat ik een toespraak moet geven. Officieel, dus daar kan ik me de komende twee dagen mee bezig houden.
En One Africa Television komt, dat is de commerciële zender en ze zijn nog bezig met NBC, de publieke omroep. Als je weet hoe bureaucratisch het hier is, dan is dit heel knap werk van het HIV/Aids Committee.

Ik heb inmiddels alle Namibische collega’s gezien en word daar erg vrolijk van. Het is ook een mooi vooruitzicht zo’n première van vrijdag. Ze vinden de hoes van de dvd in ieder geval prachtig en ze hebben grote ambities met de DVD. Frieda, een Namibische counterpart zei me: ‘We want to go national’. Ze willen de DVD grote bekendheid geven en er echt mee de boer op. Dat is, vind ik, een zeer groot compliment. Want het betekent dat we een product hebben gemaakt waar men wat aan heeft. Dat was toch uiteindelijk de hele opzet van dit project. Zo’n tv-uitzending is dan prachtig. Jammer genoeg kan ik het zelf niet meer zien, want zaterdag vlieg ik weer terug.

Ook de burgemeester en de CEO waren aanwezig. De burgemeester deed een praatje over hoe geweldig hij het vond dat wij er waren en hij hoopte dat dit verhaal nog een vervolg ging krijgen. Na de burgemeester deed Swanhilde haar speech waarin ze vertelde dat ze hoopte dat de films ook daadwerkelijk bij voorlichtingsactiviteiten gebruikt gaan worden.
Daarna eten, er stond een lopend buffet voor ons klaar met daarbij ook potjiekos, onze ondertussen favoriete Namibische eten.

Rond een uur of negen was voor ons het feest afgelopen, we waren allemaal behoorlijk moe omdat we de hele dag al aan het regelen waren. Ons huis was leeg, de koffers gepakt en om 4.00 uur zou een medewerker van de gemeente ons op komen halen om ons naar het vliegveld te brengen.
De vliegreis verliep prima, om 19.00 uur landden we op flughafen Dusseldorf.
Michel en Swanhilde werden terplekke opgehaald en Anne en Hanneke zijn in de trein verder gegaan.

Hier hield ons Namibië deel van ons project op.
We moeten nu nog flink aan het werk om voor 5 juni alles af te krijgen. Dan is onze eindmanifestatie en iedereen is uitgenodigd zoals het nu lijkt om 15.00 uur op het NHL in Leeuwarden locatie Tesselschadestraat.
Tot die tijd zal hier af en toe nog een blogpost verschijnen om jullie op de hoogte te houden van de voorgang.

Een van de grootste afgeronde projecten is het Mapange project. Met dit project werd het grootse probleem, de dakloosheid, aangepakt. Het project bestaat eigenlijk uit twee belangrijke delen.
Het eerste deel is het “Housing project”. Dit is voor de mensen met de hogere inkomens. Ze krijgen tegen een vergoeding een huis naar keuze met ongeveer 300m2 grond. Het huis bouwen ze zelf, samen met de gemeente Gobabis. Het is soms erg lastig, mensen zijn bijvoorbeeld niet gewend om een hypotheek te betalen, zodra ze geld hebben geven ze het gelijk uit.
Er zijn in totaal 120 huizen gebouwd, op elk huis wordt een kleine winst gemaakt, waardoor het project zichzelf nu in stand kan houden.
Deel twee van het Mapange project is het zorgen voor sanitaire voorzieningen. Dit deel is voor de mensen met lagere inkomens. Ze krijgen tegen een vergoeding een stuk grond toegewezen waarop ze zelf hun huisje mogen bouwen en waarop een sanitaire voorziening bestaande uit een hokje met daarin een wc en een wasbak geplaatst wordt.

Nog steeds zijn er zo’n 1500 gezinnen die geen gebruik kunnen maken van deze faciliteiten.

De vrijwillige brandweer/ ambulance is ook een project van Smallingerland. De vrijwillige brandweer bestond al, maar door een gift van de gemeente Smallingerland in de vorm van twee brandweerauto’s en een ambulance is de brandweer er aardig op vooruit gegaan

In samenwerking met de GGD Fryslan is er een afgerond HIV/Aids project geweest in Gobabis. Het heeft gedurende twee jaar o.a. gezorgd voor de coördinatie van de werkzaamheden op het gebied van HIV/Aids. Er werden ook diverse mensen geschoold op het geven van HIV/Aids voorlichting.

Een zeer geslaagd project is ook het afval project. Het was in sommige plaatsen in Gobabis een enorme bende. Naar aanleiding hiervan is Smallingerland i.s.m. de gem. Gobabis gestart met het afval project. Het bestaat uit enerzijds het plaatsen van grote oranje vuilnisbakken op centrale plaatsen, en anderzijds uit het verstrekken van plastic vuilnisbakken (astrom) die je kan vergelijken met de Nederlandse grijze container.

Er is gezorgd voor een vuilnisauto die het afval ophaalt en er zijn een aantal mensen in dienst van de gem. Gobabis genomen die een dagtaak hebben aan het schoonhouden van de straten.

We hadden een beamer geleend zodat we het in groot formaat konden vertonen.
Het is erg grappig om te zien hoe de “acteurs” reageren op zichzelf, soms is het zelfs hilarisch! Ze zijn wel heel serieus over de inhoud van de film, dat merk je aan het commentaar wat ze hebben op zichzelf. Er waren nog wat aanmerkingen over topics waar ze graag wat extra informatie wilden zien.
Nadat ze de hele film gezien had was het muisstil in het zaaltje, waarna één van de participanten vroeg waar hij de film kon krijgen om hem in zijn werk te gebruiken! Volgens mij is dat een groot compliment van hun kant.
Op de vraag van Swanhilde: “So you like it?” reageerde iedereen in koor: “YES!”.

Nadat de presentatie hebben we een lied opgenomen. Net als bij de eerste film willen we ook deze film gaan beginnen met een lied. We waren er nog niet aan toe gekomen om dit op te nemen, omdat het moeilijk is om de hele groep bij elkaar te krijgen. Gerson (een participant) had de taak op zich genomen van het componeren van het lied. We hadden het tot dan toe nog niet gehoord, dus we hadden geen idee wat het zou worden en tot onze grote verbazing was het echt heel leuk! Wat een zingtalent!

Na een half uurtje oefenen zat het er bij iedereen in en konden we beginnen met het opnemen.

Als afsluiting hadden we het uitreiken van de certificaten. Net als bij de vorige workshop kreeg elke deelnemer een certificaat met daar achterop een fotocollage waar te zien is dat hij/zij aan het werk is in de workshop.